อารมณ์ บางอย่างที่หายสาบสูญไป ใครทำมัน ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน โลกกว้างมากมาย กลับรู้สึกว่าไร้ซึ่งทางไป แม้อยู่กับที่ก็ถูกบีบคั้น ให้ออกจากที่เดิม บางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุม แต่สิ่งที่เราควบคุมได้กลับมาควบคุมเราเสียเอง ความเป็นตัวเอง หายไป ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่รู้สึกว่าหายไป เราต้องทำอะไรบ้าง ความรับผิดชอบ หน้าที่ที่เลือนลาง ก็ได้แต่รอ ว่าเมื่อไหร่ จะกลับมาเป็นตัวตน ของตัวเอง มั่นคงกับทางเดินของตัวเอง ว่าแล้วก็ขุดเอาเนื้อเพลงเก่าๆที่ ในหัว มาบรรยายอารมณ์ ตอนนี้ละกัน

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดวงดาวมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

นาฬิกาตายยังบอกเวลาแก่ฉัน ความถูกผิดนั้น มันไม่มีความหมาย

เพลงคือเพื่อน ความเหงาคือน้องชาย จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ถึงโดดเดี่ยวถึงผิดหวัง เป็นเพียงสายลมพัดผ่านไป

เมื่อยังมีเพลง ร้องปลอบใจ ว่ายังมีเธออยู่ ใช่ไหม

คน ไม่ยิ่งใหญ่อะไรหนักหนา พอเจ็บปวดถึงที่สุดมันก็ชา

อายุมันสั้นมองดูมันช้าช้า ชีวิตมีความหมายแตกต่างไป

เมื่อชีวิตเรา มันแปลกแยกไป

หัวใจมันตาย ร่างกายมันร้าวราน ความชั่วในวิญญาณ มันคับแค้นผู้คน

ปล่อยชีวิตมันบ้า ร้องท้าดาวดวงมืดมน กลัวทำไมกับคนเกลียดชัง

จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว จะเลวจะร้ายไม่เคยกลัว

ไม่เคยกลัว ไม่เคยกลัว

เพลง นาฬิกาตาย ของ พราย

เพลงมันบอกว่ากลัวทำไมกับคนเกลียดชัง แต่สิ่งที่เพลงได้บอกมากกว่านั้นก็คือ นาฬิกาตาย มันยังทำหน้าที่ของมัน บอกเวาอย่างเที่ยงตรง ถึง 2 ครั้ง ต่อวัน แม้มันจะถูกขว้างทิ้ง แต่มันก็ยังบอกเวลาต่อไป

บ่นๆ ไปแล้ว มันจะช่วยอะไรได้บ้างเนี่ย มันจะดีขึ้นมั้ย ไม่มีคำตอบ จากคำถามเหล่านี้ หรือต้องกลับมาหาตัวเองอย่างเดิม

สัญญาว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด

และแล้วก็ได้ก่อกำเนิด ดาราคนใหม่ ในโลกแห่งจินตนาการ แต่ยังหาชื่อที่เหมาะสมไม่ได้เลย

ในภาพ เป็นการโพส ท่า ผ่าแตงโม

ด้วยจิตวิญญาณ ของการคลั่งไคล้ ที่จะกินแตงโม อันยิ่งใหญ่

มาบ่น (โพส) กันลืมไว้ก่อนนะ วันนี้ จริงๆมีข้อมูลมาโพสเยอะเลย แต่ว่า โพสไม่ค่อยถนัดยังไงไม่รู้ เหมือนไม่จับนานเลยลืม เดี๋ยวสงบสติได้จะมาโพสใหม่ครับ ขนาดจะเอาดวงซวยๆมาโพสให้ดูยังโพสผิดๆ ถูกๆ สรุปคือ ลบมันทิ้งไปเลยดีกว่า

ไว้จะมาโพสใหม่ครับ

ช่วงนี้อยู่ๆก็รู้สึกว่าชีวิต เริ่มเหมือน การ์ตูน เรื่อง คุโรมาตี้เข้าไปทุกทีแล้ว มันจะอะไรนักหนาน้อ ทำไมชีวิตนี้มัน บั่นทอนปัญญา ยิ่งนัก ว่าแล้วก็ ฝาก คุโรมาตี้ ไว้ในอ้อม Hi5 ของทุกคนด้วยนะ

<a href="http://smileerror.info/?p=70"><img title="visit01" src="http://smileerror.info/wp-content/uploads/2008/05/visit01.jpg" alt="glitter kuromati" width="300" height="222" /></a>

เรื่องนี้ทำใจอยู่นานเลย ว่าจะเล่าดีมั้ย คิดถึงมันก็เหนื่อยไม่หายเลย

เมื่อ 2 วันก่อน (คลายๆกับ กาลครั้งหนึ่งฯ นั่นไง)

จิ๊บๆๆๆๆ (เสียงนกร้อง เรียกบรรยาศก่อน ไม่เข้าเรื่องซักที)

ตื่นขึ้นมาด้วยความขี้เกียจ ในอารมณ์วันหยุด จะจับอะไรก็ขี้เกียจ จะทำอะไรก็เซง คงเป็นผลจากการถูกทำร้ายด้วย แต่ทำไงได้ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ดังมนุษย์ที่ถูกสาป ห้ามป่วย ห้ามตาย (ฮ่วยเปลี่ยนสีคืนไม่ได้) ได้ละ - -” เอาล่ะ ต่อๆๆๆ ก็มันขี้เกียจอ่ะ ไม่รู้จะทำไรดี ทำไรก็ไม่มีสมาธิจะทำ ก็เลยว่าจะออกไปเที่ยวเล่นซักหน่อย พอออกไปก็ไม่รู้จะไปไหน ก็กลับมานอน อะไรเนี่ย โคราชกว้างใหญ่ กลับไม่มีที่ให้เราไป ก็เลยโทรไปเล่นกับไอ้ต้า

“อ้าว เมิงไปทำไรโรงบาล ลูกเมิงคลอดแล้วเหรอ เออๆ เดี๋ยวไปเยี่ยม”

ว่าแล้วก็นอนซักพัก รอให้เย็นๆซักหน่อยค่อยออกไป แต่ก็เซงไม่รู้จะทำไร ก็เลย ออกไปเลย แล้วก็จับมอไซออกไปทันที ฟิ้วๆ

“ฮ่วยน้ำมันใกล้หมดแล้ว ไปเติมน้ำมันที่ปั๊ม เจ๊ทละกัน”

แล้วก็เลี้ยวเข้าปั๊ม กำลังจะบอกให้เติม คลำหาตัง แย่แว้ววววว กระเป๋าตังไม่ได้เอามา ไม่มีตังเติม ทำไงดีๆๆๆๆ ล้วงซ้าย ล้วงขวา เย้วๆ ได้มา 120

“เอาเลย 91 100 บาท”

จบ……………. 55555 เดี๋ยวมาต่อถาค2 ตอนนี้กำลงดีใจจะได้ใส่ tag กะชาวบ้านเขาแล้ว

กลับมาแล้ว คราวนี้กลับมาพร้อมตัวประหลาด สิงโตไข่ดาว มันเป็นสิงโตนะ ไม่ใช่กะเพรา ยังหาชื่อเท่ๆไม่ได้เลย ขอฝากไว้ที่ชื่อ สิงโตไข่ดาว ชื่อไทยๆซื่อๆนี่แหละครับ

มอนสเตอร์โปรเจก เล็กๆน้อยๆ เดี๋ยวจะมีมาให้ดูบ่อยๆตามอารมณ์ T-T

จากที่โพสน้องครีมตอนแรกเกิด ทำให้เกิดความสับสน วันนี้เลย เอารูปน้องครีมจอมซน ตอนล่าสุด มาให้ชมกัน อีกไม่กี่เดือนน้องครีมก็ 3 ขวบแล้ว

น้องครีมถือกระเป๋าจะกลับบ้านที่สุรินทร์

รูปน้องครีมถ่ายรูปตัวเอง กะจะแอ๊บซักหน่อย แต่แขนสั้นไปนิด หน้าเลยเต็มจอเลย

 รูปชัดๆเต็มๆ ของน้องครีม

คราวนี้มาดูรูปน้าใหม่วาด น้องครีมเป็นการ์ตูนมั่ง

ชื่อ ต้นแบบคาแรคเตอร์น้องครีม

เทคนิค CG paint ( Wacom bamboo )

โปรแกรม Corel Painter9

รูปนี้ทดลองวาด เป็นต้นแบบของคาแรคเตอร์น้องครีม ดูเป็นสาวเกินตัวไปหน่อยละเดี๋ยวคราวหน้า น้าใหม่จะวาดให้ใหม่นะ

มาแว้ว แมวน้อยปีนบันไดสวรรค์

ชื่อ (ไม่มีชื่ออีกละ)

ขนาด 100*120 ซม

เทคนิค สีอะคลายลิค บนผ้าใบ

หลายคนดูว่ามันเบลอๆนะ แต่ผมชอบมากเลย อยากให้ออกมาเบลอๆ แต่ยังควบคุมมันไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น คาดว่าจะควบคุมมันได้ในโอกาสหน้าๆ

เห็นใครๆก็เอาลูกมาโชว์ น่ารักๆทั้งนั้นเลย ก็เลยอยากอวดกะเขาบ้าง

รูปนี้ช่วงที่เกิดวันแรกๆเลย ยังตัวเหี่ยวๆอยู่เลย ตื่นเต้นมาก ตอนน้องครีมคลอด แม่ก็กลับบ้าน พี่เขยก็ไม่อยู่ อยู่กับพี่สาว 2 คน ทำไรไม่เป็นด้วย พาพี่สาวไปส่ง โรงพยาบาล พอส่งเข้าห้องคลอดแล้วไม่รู้ไปไหนต่อ เดินไปเดินมา พยาบาลก็มาถามว่า พ่อเด็กหรือเปล่า T-T

รูปนี้ลืมตามองกล้องด้วย เป็นเด็กที่ชอบถ่ายรูปตั้งแต่เด็กเลย

เดี๋ยวเท่านี้ก่อนครับ ต้องไปทำงานละ เดี๋ยวจะหารูปน้องครีม (เดี๋ยวจะตามด้วยน้องเค๊ก) มาให้ดูบ่อยๆ

วันนี้กับแมวตัวนี้ ดูๆเริ่มจิตป่วยแล้ว ป่วยยังไงดูในรูปละกัน  แต่ว่าไปแล้วสีสันมันสดไปหน่อยนะ ไม่ค่อยกลมกลืนกันเท่าไหร่เลย เอาไว้ชิ้นต่อๆไปค่อยแก้ตัวละกัน

ชื่อ แมวน้อยกับเงาตัวใหญ่ (อันนี้คิดได้ละ)

ขนาด 100*120 ซม

เทคนิค สีอะคลายลิค บนผ้าใบ

เดี๋ยวไปดูชิ้นต่อไปละกัน